یک نوع دیگه ی زندگی هم هست که توش تک لحظه ها حرف اول رو می زنن. همون تک لحظه هایی که شوق زندگی در عرض چند ثانیه به وجودت سرازیر می شه و زود هم می ره، همون چند ثانیه ای که باعث می شه یکهو قلبت تند بزنه؛ همون ها بهونه ی زندگی کردن ت می شن.
مطمئن نیستم، اما بعید می دونم اینطور زندگی ای ارزش زیستن داشته باشه. حداقل می شه گفت با ایده آل خیلی فاصله داره.
پ.ن: به قول دوستی این وبلاگ داره به مجموعه ای از حرف ها درباره ی «اصل زندگی» تبدیل میشه. یک دسته ایجاد کردم به اسم «مسئله ای به نام زندگی» که بعدها با یک کلیک همه ی پست های این طوریم رو یکجا ببینم.
شوقه اگه هنوز میریزه تو وجودت کلاتو بنداز هوا.مال خیلی ها اونم دیگه قطع شده